Poetra

Yumuşacık ellerin

Pürü pak yüzün

Ve ismimle bana seslenişin

İstenmeyen bir hüzün

Nedir bilmem seni tutan?

Nedir çözemediğin?

Bana yaklaştırmayan

” Ben bilmem ” derim hep

Ne gelse de başımıza

Hani şu düştüğün akşam

Benim şaka sandığım,

Seni yerde fark ettiğim an

Koridorda

Yüreğim sıkıştı

Korku sardı her yerimi

Sonra ” – ne hissettin? ” diye sordun ya

Kalbim kanar gibi

Kanadım kırılır gibi olmuştu

Işığım karardı

Gücüm söndü

Tek yapabildiğim

Yumuşacık ellerini tutmaktı o an,

Oysa yastık ve kolonya gerekliydi

O denli düşmüş bir insanı

Hiç bir aşk kaldırabilir miydi?

Ve yüzünü silerek

Makyajını da umursamadan

Senin umursadığın kadar

Nasıl da parladı yüzün

O sahte katman gittiğinde

Pürü pak ortaya çıkıverdi

Hiç bir aşkın dokunmadığı kadar

Torpido gözüne bir kalp bıraktım

Şimdi

Korkusunu yenmiş bir adam bıraktım

Başını tutan

Dizine yatıran

Seven ve çizen düşlerini

Bu şiiri de çizdiği gibi

Ve şarkısını söyler

Ela gözlerinin…

KB. 26.12.2025

21:10