Poetra

İçim dışım birdir benim

Önümden bakan arkamı görür

Cam gibi

Şeffaf ve parlak bir renk

Kristal ahenk

Ve sözler etki etmez bana

Ne bir hikaye(t)

Ne de bir şikayet

Bende sonlanmaz

Geçip gider her şey

Ben de geçip giderim

Bu dünyadan

Bıraktım kendimi suya, akışa

Bir yaprak gibi değil

Bir taş gibi hiç değil

Suyun bir damlası gibi

Kendisi gibi bıraktım

Ve akıp gidiyorum

Şeffaf

İçim dışım birdir benim

Neremden bakarsan bak

Dışımdakini görürsün

Suyun altında nefes alabilen bir ciğer

Güneş parıltıları delip geçer

Okyanusu

Ve hiç korkar mı gökyüzünden?

Havadan, esirden?

Gökyüzünde esenden

Rüzgar gülünü çevirendi rüzgar

Su, ciğerimi doldurandı

Sen kendini sar

Saran sarmıştı beni

Ve

Ben

Suyun hava olduğu dünyadan geldim

Balık

Ey alık!

Sen aynaya bak

Ve dedim ya 

İçim dışım birdir benim

Dışımdan bakan arkamı

Arkamdan bakan önümü görür

Ve içimden geçer

Geçmeyi göze alan

Geçer gider

Dünya ve zaman

Nasıl bir alan?

Sorarlarsa söylersin

Pencereden bakıp

Geçiverdi(m) dersin…

Aynaya kabahat bulma; o işini yapıyor…